Nieuwsbrief no. 26 Paralympics 2004

Sonja's ervaringen op de Paralympics 2004 in Athene
Beste allemaal,

Ik wil graag met jullie mijn ervaringen van de Paralympics delen. Het is al weer een paar weken geleden en natuurlijk had ik dit al eerder willen doen, maar het halen van een medaille heeft mijn leven even op zijn kop gezet en voordat ik het wist was ik alweer aan het tennissen in Amerika voor de US Open. Ik zal proberen van het begin af aan te vertellen hoe ik alles ervaren heb.

Sonja: 'Ontzettend blij met m'n zilveren medaille'

De Paralympics begonnen officieel op 17 september 2004 maar voor mij begon het allemaal al veel eerder. Met name het jaar ervoor stond in het teken van kwalificatie voor de spelen. Hierdoor heb ik veel toernooien gespeeld. Ik heb goede resultaten neergezet waardoor ik al vrij vroeg een goed gevoel had over mijn kwalificatie. In januari zijn we met het team 4 weken naar Nieuw Zeeland en Australië geweest en dat was echt fantastisch. De sfeer binnen het team was heel ontspannen en ik denk dat dat zeker bijdraagt aan goede resultaten. Helaas kreeg Sharon Walraven, mijn dubbelpartner, hartklachten waar zij in Melbourne zelfs aan geopereerd moest worden. Daarna leek het beter te gaan met Sharon en in april werd de definitieve kwalificatie bekend gemaakt. Herenteam: Robin Ammerlaan en Eric Stuurman Damesteam: Esther Vergeer, Sonja Peters, Sharon Walraven en Maaike Smit Quad Team: Bas van Erp en Monique de Beer Begeleiding: Coach Aad Zwaan, manager Ton Rietveld en fysiotherapeut Steven Banning

In augustus heb ik 4 weken lang rust gehad. In die weken heb ik niet getraind en ook geen toernooien gespeeld. Voor mij was dit heel belangrijk aangezien ik beter speel als ik een goede balans heb tussen tennis en rust. Dit zou zeker niet voor iedereen een goede voorbereiding zijn, maar van mijn ervaring in Sydney had ik geleerd dat dit voor mij wel het geval is. Na de rustperiode heb ik thuis een week hard getraind en daarna zijn we met het hele team afgereisd naar Italië om een voorbereidingstoernooi te spelen. Vervolgens stond Malta op het programma voor een trainingskamp. Omdat we vanuit Malta direct naar Athene zouden vliegen werden we op Schiphol uitgezwaaid door onze trouwe supporters. Erg leuk!
In Malta heb ik het erg naar mijn zin gehad. We hadden drie busjes gehuurd zodat we ons eigen transport hadden en de mensen van de tennisclub waar we trainden waren ontzettend aardig. Ze zorgden ervoor dat iedereen wist dat de Nederlandse Paralympische ploeg er trainde waardoor er altijd mensen kwamen kijken. En ’s middags maakten ze lunch voor ons zodat we meteen konden eten als we hongerig de baan af kwamen. Elke ochtend trainden we twee uur en ’s middags hadden we vrij en konden we tot rust komen. Dat was erg belangrijk want die week al waren we bezig met de Paralympics en dat brengt toch een hoop spanning mee die je moet proberen kwijt te raken. Steven heeft ons daar goed bij geholpen door ontspanningssessies met ieder van ons te houden. Heerlijk om op zo’n tafel te liggen en lekker gemasseerd te worden! Bij het hotel was een zwembad waar we de meeste middagen doorgebracht hebben. Maar ik ben ook een keer naar Medina geweest, een hele oude stad, en met een stel zijn we zelfs met dolfijnen gaan zwemmen. Dat was een hele bijzondere ervaring, het zijn fantastische dieren….

Op woensdag vlogen we naar Athene, maar ’s ochtends vroeg kreeg ik een slechte boodschap. De nacht ervoor was het weer mis gegaan met Sharon en ze had de nacht in het ziekenhuis doorgebracht. In eerste instantie werd ons verteld dat Sharon voor onderzoek terug naar Nederland zou vliegen, maar vlak voordat we in het vliegtuig naar Athene stapten kregen we te horen dat het definitief was dat ze niet meer terug zou komen. Op dat moment was nog niet bekend of er een vervanger voor Sharon overgevlogen kon worden, maar wel dat de kans erg klein was en lange tijd zag het er dus naar uit dat ik niet zou kunnen dubbelen in Athene.
Ik was hier heel verdrietig en ook wel boos om. Het hele jaar had ik me zorgen gemaakt over Sharon’s gezondheid en nu kwam die nachtmerrie nog uit ook. Ook kwamen er herinneringen van Sydney 2000 naar boven. Daar had ik ook al niet kunnen dubbelen en doordat ik veel druk op de single had gelegd ging dat ook helemaal fout. Echt lekker heb ik niet geslapen die nacht en de opluchting was dan ook erg groot toen ik de volgende dag te horen kreeg dat de regels anders geïnterpreteerd waren waardoor Jiske Griffioen Sharon’s plaats in mocht nemen! Aad belde Jiske meteen op en tot mijn verbazing reageerde zij in eerste instantie negatief. Ze had zich al eerder in het jaar erbij neergelegd dat ze niet mee mocht en had andere plannen gemaakt. Ze was net aan een universitaire studie begonnen en zou dat weekend naar Amerika gaan om twee toernooien te spelen. Ze werd dus duidelijk overvallen door de mededeling dat ze naar Athene kon komen maar dan nog wel dezelfde avond in het vliegtuig moest zitten.
Ik maakte me behoorlijke zorgen over haar beslissing maar een uur later kwam het verlossende woord. Ze had met haar ouders en nog een keer met Aad gepraat en zag in dat dit een kans was om niet te missen. Mijn dubbel zou doorgaan!

Door alle stress was de eerste dag in Athene niet de leukste. Maar het was al wel meteen duidelijk dat ook deze Paralympics een bijzonder toernooi zou worden. Op het vliegveld hingen allemaal posters en banners om ons te verwelkomen en het transport en de accreditatie waren prima geregeld. Het enige dat misging was dat we bij de verkeerde ingang zonder accreditatie het dorp binnen kwamen maar voor ons was dat eigenlijk wel handig. Geen extra rompslomp. We hadden allemaal hartstikke honger dus zijn we meteen de eetzaal gaan bekijken. Dat was een enorme tent met allerlei verschillende soorten eten. Er zat zelfs een McDonalds in, die met name populair was bij medaille winnaars en andere sporters die klaar waren met hun toernooi. De eettent was 24 uur per dag open en je kon er gratis zoveel eten en drinken als je wilde.
Ons huis stond niet ver van de eettent af in een straat met allemaal andere Nederlanders. Alle huizen hadden drie verdiepingen. Wij zaten op de tweede verdieping met de dames basketbalsters onder ons en de tafeltennis ploeg boven ons. Elke verdieping was in twee gedeelten verdeeld en per gedeelte hadden we een huiskamer, drie slaapkamers en twee badkamers. Esther en ik sliepen samen op een kamer en we hadden een groot balkon met goed uitzicht over de straat waardoor we in de gaten konden houden wie er allemaal langs kwamen. Ook zaten we dicht bij de wasserette wat erg goed van pas kwam. Elke dag kon je twee zakken was in leveren die je dan de volgende dag weer op kon halen. Ook allemaal gratis maar ik moet bekennen dat ik regelmatig alles nog een keer zelf met de hand gewassen heb omdat het niet helemaal fris leek! Maar goed, je zou ook maar voor 4000 atleten plus begeleiding de was moeten doen….Doordat er zoveel mensen in het dorp verbleven leek het in veel opzichten ook echt op een dorp. Er waren verschillende buurten en parken, met daarin opgravingen die tijdens het bouwen van het dorp gevonden waren met daaromheen een hekje om ze te beschermen, en alle faciliteiten die we nodig zouden kunnen hebben waren ook aanwezig. Een winkel voor zowel levensmiddelen als souvenirs, een kapper, postkantoor, bloemist, foto winkel, een internet café en zelfs een speelhal en een openlucht bioscoop waar de atleten zich konden vermaken. Natuurlijk was er ook een fitnessruimte, een zwembad, een tandarts, dokter en een massageruimte, dingen die voor sporters onmisbaar zijn.

Om het dorp binnen te kunnen komen was speciale accreditatie vereist en alle spullen die je mee naar binnen wilde nemen moesten eerst door de röntgenscanner heen. Het was dus niet makkelijk om als buitenstaander het dorp te kunnen bezoeken maar gelukkig konden bij het team de mission guest passes aangevraagd worden. Ik had het geluk er twee te krijgen voor een dag waarop ik niet hoefde te spelen dus mijn ouders zijn een dagje op bezoek geweest en hebben kunnen ervaren wat het is om in zo’n Paralympisch dorp te verblijven. En neem maar van mij aan dat dat een bijzondere ervaring is!

De Openingsceremonie was op 17 september. Het stadion was volledig uitverkocht, sommige familieleden van atleten hadden zelfs niet meer aan kaartjes kunnen komen. Gelukkig hadden wij de kaarten ver van te voren al besteld zodat mijn ouders er bij konden zijn. Het grootste deel van de show heb ik niet kunnen zien. Het begon namelijk al voordat de ploegen binnenkwamen. Nederland kwam vrij ver achteraan en we hebben ongeveer een half rondje door het stadion gemaakt bij binnenkomst voordat we op onze plaatsen gewezen werden vanwaar wij de ceremonie konden bekijken. De binnenkomst in het stadion was een echt kippevel moment. In de catacomben konden we de herrie in het stadion al horen en het besef dat wij daar zo naar binnen zouden gaan en dat die hele gekte daar vanwege ons was lieten de rillingen over m’n rug lopen. Ik kwam handen tekort om tegelijkertijd te kunnen filmen en zwaaien en ik had het ook erg druk met alles in me op te nemen en ondertussen te proberen papa en mama op de tribune te ontdekken. Dat laatste is helaas niet gelukt. Het officiële gedeelte was een beetje saai. Het duurde erg lang voordat de Paralympische vlag z’n rondje gemaakt had maar toen de Paralympische eed uitgesproken werd, de vlag gehesen en de vlam aangestoken werd dat in één klap goed gemaakt. De Spelen waren begonnen!!!
De show was erg mooi. Er stond een soort boom in het midden van het veld die steeds van kleur veranderde en daaromheen werd een dans uitgevoerd door honderden mensen. Na afloop vond ik mijn ouders toch nog op de tribune en kon ik ze eindelijk gedag gaan zeggen. Ook al had ik ze pas een week niet gezien, het voelde als heel lang doordat ik al zoveel verschillende emoties ondergaan had in de dagen ervoor.

De dag na de openingsceremonie werd onze loting gedaan op het tennis park. Het werd heel officieel aangepakt en de zaal zat vol met spelers, coaches en de pers natuurlijk. Er waren optredens van een opera zanger en van Ben Weekes, één van de spelers, een heel goede pianist die zelfs al in het Opera House in Sydney heeft opgetreden! Daarna brak het moment van de waarheid aan, natuurlijk moet je iedereen verslaan om het toernooi te winnen maar het is wel lekker als je de tijd krijgt om een beetje in het toernooi te komen en niet meteen een heel lastige tegenstander tegen krijgt. Mijn single loting was op zich best goed. Ik had wel een moeilijke eerste ronde maar als ik die door zou komen wist ik dat ik een goede kans maakte om in ieder geval de halve finale te halen. En daarin zou ik niet Esther Vergeer tegen komen wat ook wel een opluchting was. Esther had namelijk pas één wedstrijd verloren in de afgelopen 4 jaar en het zou dus moeilijk worden haar te verslaan. De dubbel loting was erg pittig. In de eerste ronde moesten we meteen tegen één van de moeilijkste teams, Thailand. Jiske en ik hadden het hele jaar nog niet samen gespeeld dus we hadden liever een wedstrijd gehad waarin we aan elkaar konden wennen en niet meteen zwaar op de proef gesteld zouden worden. Maar helaas, je hebt het niet voor het zeggen bij een loting…

Het toernooi bestond uit twee sessies per dag. Een ochtend sessie die om 10.00 begon en een avond sessie die om 17.30 begon. Mijn voorkeur ging uit naar ’s avonds spelen aangezien ik niet echt een ochtendmens ben en ik had het geluk dat mijn eerste wedstrijd inderdaad ’s avonds was. Het enige nadeel was dat ik dus de hele dag de tijd had om zenuwachtig te zijn. Ik had besloten om de dag in het dorp door te brengen en me niet met de wedstrijden van mijn teamgenoten bezig te houden maar toen ik in het internet café zat kon ik het niet nalaten even naar de uitslagen te kijken. Het was 3 uur na aanvang van de wedstrijden en die van Jiske Griffioen was nog niet afgelopen! Ik moet eerlijk zeggen dat ik daar enigszins nerveus van werd en besloot toen toch maar iemand te sms’en die wel op het tennispark was om te vragen hoe de wedstrijden van de Nederlanders waren afgelopen. Jiske bleek in de tiebreak van de derde set verloren te hebben. Toen ik het nieuws aan de andere tennissers in ons huis vertelde steeg de spanning voelbaar. Iedereen besefte ineens volkomen dat dat ons ook zou kunnen overkomen, en ik wist nog al te goed hoe dat voelde omdat het mij in Sydney gebeurd was.

Gelukkig verliep Athene een stuk beter voor me dan Sydney. Mijn eerste wedstrijd tegen Karin Suter-Erath uit Zwitserland mocht ik meteen al op Center Court spelen, iets dat een geweldige ervaring is. De baan is groter en er zit natuurlijk meer publiek, ik had echt het gevoel dat dit de Paralympics waren en niet “zomaar” een ander toernooi. De eerste paar games was ik een beetje nerveus en kwam meteen achter te staan. Daarna begon ik echter veel beter te spelen en ik heb me gedisciplineerd aan de opdracht van de coach gehouden waardoor ik de wedstrijd goed heb kunnen afsluiten en met 6-4 6-4 won. Het enige moment dat ik weer een beetje zenuwachtig werd is toen ik Erica Terpstra ineens achter me op de tribune hoorde die keihard “kom op Sonja” riep.
In de tweede ronde speelde ik tegen de Japanse Chyoko Ohmae. Ik had al vaak tegen haar gespeeld en hoewel het een goede speelster is heb ik er nooit veel problemen mee gehad van haar te winnen. Ze is behoorlijk snel en maakt weinig fouten, maar ze heeft geen echte wapens in huis waar ze mee kan scoren. Ik wist dus dat ik mijn eigen spel zou moeten spelen. Veel druk waardoor zij wat meer fouten zou maken maar wel rustig mijn kansen afwachten omdat ik anders wel eens degene zou kunnen worden met de meeste fouten. Deze wedstrijd had ik veel zelfvertrouwen en dat was aan de uitslag ook te zien: 6-4 6-2 Later op de dag moesten Jiske en ik op het Center Court aantreden tegen de Thaise dames. Zowel Jiske als ik houden van harde slagen, maar de Thaise dames gooiden roet in eten. Met hele hoge ballen die, als er een dak op het stadion had gezeten, het plafond zouden raken, ontregelden ze ons spel compleet. Jiske en ik probeerden om de rally zo lang mogelijk met ze aan te gaan, maar helaas moesten we met 6-2 6-3 het onderspit delven. Ontzettend jammer. De Thaise dames hebben uiteindelijk het zilver behaald en ik denk dat Jiske en ik het anders veel verder hadden kunnen schoppen. Voor Jiske was het helemaal sneu want zij lag nu op de tweede dag al uit het toernooi. Zo was de onverwachte kans om toch nog deel te mogen nemen alsnog op een teleurstelling uitgelopen.
Jiske wilde echter erg graag dat ik het in de single goed zou doen en is me de hele week blijven steunen. De volgende dag toen ik in de kwartfinale tegen Britta Siegers uit Duitsland speelde werd ik dan ook door haar en een heel stel andere Nederlandse fans aangemoedigd. Britta heeft in het afgelopen jaar een behoorlijke groei doorgemaakt en dat was in de eerste set ook duidelijk te merken. Ze heeft een sterke vechtlust en is snel dus ik moest soms het punt wel drie keer scoren om ook inderdaad het punt te winnen. In het begin werd ik hier heel nerveus van en Britta kreeg zelfs een aantal setpunten! Uiteindelijk wist ik het tot een tiebreak te brengen en nadat ik die naar me toe wist te trekken groeide m’n zelfvertrouwen. De tweede set ging dan ook een stuk makkelijk en toen ik na 6 matchpoints te hebben gehad uiteindelijk met 7-6 (8-6) 6-3 won, wist ik dat ik hoe dan ook voor een medaille zou gaan spelen.

Ik was dichtbij een medaille maar in plaats van daardoor iets meer te ontspannen werd ik juist gespannener. Als ik de halve finale zou winnen had ik de “plak op zak” maar als ik zou verliezen moest ik het nog waarmaken in de strijd om het brons. Natuurlijk hoor je daar op dat soort momenten niet aan te denken, maar een sporter is ook een mens en helaas was het dus onmogelijk alle verkeerde gedachten uit te schakelen.
De dag van de wedstrijd heb ik het grootste deel in bed doorgebracht. Ik houd erg veel van slapen en kan ook op elk moment op bijna elke plek slapen wat nu wel goed van pas kwam. In plaats van de hele dag zenuwachtig te zijn heb ik mijn ogen dicht gedaan waardoor de tijd een stuk sneller ging. Ik was dan ook goed uitgerust voor de halve finale wat heel belangrijk is en niet zo makkelijk aangezien de huizen in het dorp super gehorig waren waardoor iedereen slecht sliep.
Toen ik eenmaal aan de wedstrijd begon viel de grootste spanning van me af. Vanaf dat moment had ik het veel te druk met tennissen om me nog met het resultaat bezig te kunnen houden. Mijn Australische tegenstandster Daniela diToro en ik hadden dit jaar al 5 keer eerder tegen elkaar gespeeld waarvan zij 3 keer en ik 2 keer had gewonnen. We waren duidelijk aan elkaar gewaagd! De eerste set ging gelijk op en op 5-4 kreeg ik mijn eerste set points. Helaas kon ik niet een van deze punten maken maar op 6-5 kreeg ik er nog meer en wist ik de set alsnog te winnen. Dit gaf mij een stuk extra zelfvertrouwen, tot nu toe had ik alle wedstrijden waarin ik de eerste set won ook gewonnen van Danni. Maar goed, statistieken zeggen op zo’n moment natuurlijk weinig en zeker toen Danni in de tweede set beter begon te spelen en ik meer fouten ging maken. Danni kwam 5-2 voor, ik kwam nog terug tot 5-4, maar verloor de set met 6-4. Mijn moeder is vaak te zenuwachtig om mijn wedstrijden te kunnen zien en loopt meestal weg als het te spannend wordt. Maar nu hoorde ik haar ineens vanuit het publiek roepen dat ze er zat en daar moest ik wel om lachen. Het bracht een stukje ontspanning en het was fijn te weten dat ze er ook bij was. De derde set ging voortvarend van start, ik kwam op een 3-1 voorsprong. Danni geeft echter niet makkelijk op en vocht terug tot 3-3. Op 5-3 voor kwamen ineens de zenuwen weer opzetten. Ik zei tegen mezelf dat ik lef moest tonen. Dat is de enige manier waarop ik kan winnen, als ik te behoudend ga spelen neemt Danni het van me over en dan zou het verkeerd af kunnen lopen. Elk punt opnieuw maakte ik die afspraak met mezelf en…..ja hoor, het lukte!!!!!

Ik ben nog nooit eerder zo uitzinnig van vreugde geweest. Ik wist van gekkigheid niet meer wat ik met mezelf aanmoest. Ik stond in de finale en had hoe dan ook een medaille! Die nacht heb ik niet goed kunnen slapen en ook de volgende dag was ik nog niet ontwaakt uit de droom. Gelukkig hoefde ik die dag niet te spelen waardoor ik tijd had om een beetje bij te komen. Van mijn ouders kreeg ik een heel mooi Olympisch hangertje. Tja, een medaille kan ik niet elke dag omhangen, dit wel. ’s Avonds speelde Bas van Erp de wedstrijd om het brons in de Quad single. Hij won deze wedstrijd en het eerste tennis eremetaal was binnen! Het team begon al echt in een feeststemming te raken. Tussendoor ben ik ook nog even bij het zwemmen gaan kijken. Tot dan toe had ik nog geen andere sport gezien en die avond moest Joost de Hoogh, een mede-Eindhovenaar, de finale 200 meter vrij zwemmen. Helaas haalde hij geen medaille.

Zaterdag was de grote dag, onze finale dag. Ik moet eerlijk zeggen dat ik er niet helemaal klaar voor was. Ik was nog steeds in de wolken door het feit dat ik daar stond en al voor de wedstrijd verheugde ik me op de medailleceremonie. En dat terwijl ik nog niet eens wist wat voor kleur het zou zijn….Ik was absoluut de underdog in de finale tegen Esther Vergeer, maar ik wist ook dat zij veel druk voelde om te moeten winnen en dat als ik goed zou spelen het niet onmogelijk was om haar te verslaan. Helaas werd het een slechte wedstrijd van mijn kant. Ik was overweldigd door de ambiance van zo’n finale. Het stadion was uitverkocht, hoewel het niet helemaal vol zat, en het was heel rumoerig. Bij tennis zijn we stilte gewend en ik was nu dan ook behoorlijk afgeleid. Ook waaide het erg hard die dag. Ik houd daar helemaal niet van en gelukkig voor mij was dit pas de eerste wedstrijd met veel wind. Op het center court is dit echter nog moeilijk dan op de andere banen. Door de tribunes die eromheen gebouwd zijn draait de wind steeds en weet je nooit wat de bal gaat doen. Esther daarentegen speelde wel erg goed. Van te voren had Aad gezegd dat ik veel op haar forehand moest spelen omdat die minder goed liep, maar elke bal die ze sloeg was goed waardoor ik al snel van tactiek veranderde. Helaas haalde dat niks uit en verloor ik met 6-2 6-0.
Het enige waar ik teleurgesteld over ben is dat ik niet een betere finale neer heb kunnen zetten. Verder was ik gewoon ontzettend blij met mijn zilveren medaille en ik heb er dan ook elke seconde van kunnen genieten. Wat wel jammer was, was dat we onmiddellijk na het einde van de wedstrijd de baan af moesten zodat de ceremonie voorbereid kan worden. We kregen niet eens de kans om in onze gewone rolstoel te gaan zitten en onze spullen in te pakken. Laat staan dat we contact met onze families konden hebben.

Toen de ceremonie begon kon dit natuurlijk wel, maar vooral voor Esther was de eerste uitzinnige blijdschap toen al weer over. Maar goed, de ceremonie was heel bijzonder. Het voelde fantastisch om op dat podium te staan en de medaille om mijn nek gehangen en de olijftak op mijn hoofd gezet te krijgen. Eerder die week had ik voor een foto al een keer zo’n tak opgezet en was er toen achter gekomen dat het met m’n haar los beter stond dan met een staartje. Ik had dus met een vooruitziende blik vast geoefend?. Ik was erg blij dat een andere Nederlandse het goud had gewonnen want dat betekende dat het Wilhelmus gespeeld werd. Het voelde alsof het ook een beetje van mij was en zowel bij Esther als bij mij liepen de tranen over onze wangen. De pers was volop aanwezig en er zijn veel mooie foto’s gemaakt. Na afloop nog een ererondje door het stadion en toen ik daar uitkwam werd ik rechtstreeks naar de persruimte gestuurd om een persconferentie te houden. Het was wel grappig om in zo’n ruimte met verschillende journalisten te zitten die vragen op me af vuurde.

En toen mocht ik eindelijk naar buiten…..Mijn ouders en mijn zus Lonneke stonden in de catacomben al op me te wachten. Lonneke was een paar uur voor de finale pas in Athene aangekomen aangezien zij de dag ervoor nog ceremoniemeester op een bruiloft was. Ik had gevraagd of ze er bij wilde zijn als ik voor een medaille zou spelen en ik ben ontzettend blij dat ze het inderdaad ook mee heeft kunnen maken. Er werden nog een heel stel foto’s gemaakt en toen ben ik naar buiten gegaan om een lekkere hotdog te eten. Ja, dat had ik gedacht! Drommen mensen kwamen op me af voor handtekeningen en om met me op de foto te mogen en op een gegeven moment moest ik echt mensen afwijzen om aan mijn eten toe te komen en me te kunnen verplaatsen. Wat een ervaring! Daarna heb ik nog een poging gedaan om de wedstrijd om het brons van de heren dubbel te kijken, maar ook daar kwam ik niet aan toe vanwege alle aandacht. De heren verloren overigens in 3 sets.
’s Avonds werd ik in het Holland House gehuldigd samen met Bas van Erp en nog twee andere atleten. Ik was die avond de enige met zilver en het voelde echt als ‘mijn’ feestje. Het was de hele week nog niet zo druk geweest in het Holland House en die avond was Dennis van der Geest (judoka die brons haalde op de Olympische Spelen) de DJ. Dennis was op eigen initiatief en op eigen kosten naar de Paralympics gekomen dus dat was wel heel gaaf van hem. Ik ben die avond uit m’n dak gegaan maar helaas moest ik om 2.00 weer terug in het dorp zijn. Team orders.

Voor mij zat het toernooi er op en het was eindelijk tijd voor wat ontspanning. Op zondag ben ik met mijn ouders en mijn zus naar de Acropolis geweest. Niet heel erg rolstoelvriendelijk, maar erg indrukwekkend en de ervaring had ik voor geen goud willen missen. Dat kwam met name doordat ik verschillende keren werd herkend! Mensen die me hadden zien spelen of die me op tv hadden gezien. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het wel een keer leuk vond om me beroemd te voelen.
’s Avonds was ik te gast in het BNN programma ‘met één been in de finale’. Ik had het programma zelf nog niet één keer kunnen bekijken, maar ik was heel tevreden over het interview en het programma. Na de studio-opname ben ik met BNN en drie andere atleten Athene in geweest. Lonneke mocht ook mee voor de gezelligheid en gezellig hebben we het gehad! We hadden een onderlinge competitie met daarin de onderdelen: zoveel mogelijk souflaki eten, de sirtaki dansen, de kat krabt de krullen van de trap in het Grieks zeggen en borden kapot gooien. Het was meteen een leuke manier om de andere sporters beter te leren kennen maar ik was toch wel blij dat ik ze allemaal versloeg en alsnog een gouden medaille won!
De laatste twee dagen waren heel rustig. Ik had eindelijk wat tijd om naar andere sporten te gaan kijken en om eens even helemaal niks te doen. En toen was het toernooi alweer om en was het tijd voor de sluitingsceremonie. De dag ervoor was een bus met schoolkinderen die op weg waren naar de Paralympics verongelukt waarbij 6 kinderen om het leven waren gekomen. Uit respect daarvoor werd de sluitingsceremonie ingekort en bleef alleen het officiële gedeelte over. Na de overdracht aan Beijing werd er nog wel een schitterende Chinese dans uitgevoerd, dus dat belooft wat voor Beijing 2008.

Ik was er heel erg aan toe om weer naar huis te gaan en het reizen met zoveel gehandicapte atleten valt niet mee. Het in- en uitstappen duurde erg lang en uiteindelijk heb ik 6 uur in het vliegtuig gezeten voor een vlucht van 3 uur. Op Schiphol werden we door de brandweer verwelkomt. Saillant detail, ze spoten het vliegtuig nat met water maar de piloten hadden de cockpit open gezet om de vlag buiten te kunnen hangen. De hele cockpit naar zijn grootje, we zullen maar niet vragen wat dat grapje gekost heeft….
Op Schiphol stonden heel veel fans te wachten. Dat was heel erg leuk en ik ben mijn supporters die aanwezig waren ook heel erg dankbaar. Mijn kamerdeur in Amstelveen was versierd en thuis in Eindhoven was het hele huis versierd met vlaggen, ballonnen, bloemen, tekeningen en er was zelfs een appeltaart gebakken door de buren. Ik heb zoveel bloemen gekregen dat ik een bloemenwinkel had kunnen beginnen. Ongelooflijk mooi.

Donderdag waren alle atleten uitgenodigd in Den Haag. Daar kregen we een aantal toespraken van politici en werden lintjes uitgedeeld aan de gouden medaille winnaars. En toen mochten we de bus in op weg naar paleis Noordeinde. We mochten door de voordeur naar binnen, iets wat niet gebruikelijk is voor bezoek. Eenmaal binnen konden we onze ogen niet geloven, wat een weelde, maar van iemand die er werkt hoorden we dat het boven, waar de balzaal is, nog veel mooier is. Helaas was dat niet rolstoeltoegankelijk. Eén voor één werden we aan Hare Majesteit de Koningin voorgesteld en ook aan Zijne Koninklijke Hoogheid, Beatrix en Willem Alexander dus. Het was een heel bijzondere ervaring en we waren allemaal een beetje nerveus. Bang om iets stoms te doen of te zeggen, maar het viel allemaal reuze mee. Terwijl we wat te drinken en wat hapjes kregen kwamen de koningin en de kroonprins om de beurt bij alle tafeltjes langs om een praatje te maken. Met name Beatrix maakte veel indruk, ze was erg ontspannen en gezellig om mee te kletsen. Voor de gelegenheid hield ze zich niet aan het protocol. We mochten dan ook zelf foto’s maken, iets dat een grote uitzondering is.
Na ons bezoek aan paleis Noordeinde stond er nog een rijtoer door Dan Haag op het programma. Met z’n allen in een open bus waardoor we goed naar het publiek konden zwaaien. In het begin was het erg druk langs de weg, verder op de route was dit aanzienlijk minder maar het was heel leuk om meegemaakt te hebben.

Het officiële gedeelte van de Paralympics was daarmee ook afgelopen, maar voor mij zullen de Paralympics nog heel lang doorgaan. Natuurlijk in de vorm van de feestjes die ik in de week erna heb gehad en waar heel veel mensen naartoe zijn gekomen, maar vooral ook in mijn herinnering. Elke keer dat ik die plak in mijn handen heb kijk ik er weer een beetje verbaasd naar. Hij is echt van mij! En als ik de foto’s zie komt het hele Athene gevoel weer bij me naar boven. Er zijn in deze periode en de jaren voorafgaand aan de Paralympics heel veel mensen geweest die mij door dik en dun gesteund hebben. Hen wil ik van harte bedanken, ik kan niet zeggen hoeveel het voor mij betekend heeft en ben blij dat ik deze ervaring met jullie heb kunnen delen.

Ik wil jullie ook allemaal een goed en gelukkig 2005 toewensen.